Οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις στη Χημεία

1. Οξυγόνο (1770)

Ο Joseph Priestley ανακαλύπτει το    οξυγόνο. Παράγει οξυγόνο σε πειράματα και περιγράφει το ρόλο της στην καύση και την αναπνοή. Στη συνέχεια, με τη διάλυση  αέρα στο νερό, επινοεί ανθρακούχο νερό. Αργότερα ο Antoine Lavoisier διευκρινίζει τη φύση των στοιχείων, δίνει στο οξυγόνο το όνομα του και μαζί με άλλους βάζουν τις βάσεις για την ονοματολογία των χημικών στοιχείων.

2. Ατομική Θεωρία (1808)

Ο John Dalton παρέχει έναν τρόπο που συνδέει αόρατα άτομα με μετρήσιμες ποσότητες, όπως ο όγκος του αερίου ή της μάζας ενός στερεού. Σύμφωνα με τη θεωρία του, τα στοιχεία αποτελούνται από μικροσκοπικά σωματίδια που ονομάζονται άτομα. Έτσι, ένα καθαρό στοιχείο αποτελείται από ίδια άτομα, που έχουν όλα την ίδια μάζα, και οι ενώσεις αποτελούνται από άτομα διαφορετικών στοιχείων τα οποία ενώνονται μαζί.

Ήλιος + Βακτήρια = Υγρό καύσιμo

Ερευνητές στις ΗΠΑ δημιούργησαν ένα βιονικό φύλλο που, με τη βοήθεια βακτηρίων, μετατρέπει την ηλιακή ενέργεια σε υγρά καύσιμα. Το τεχνητό σύστημα μιμείται την φωτοσύνθεση, μια τεχνική που τα φυτά έχουν τελειοποιήσει εδώ και εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια.

Share on emailShare on print

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής τους Τζόζεφ Τορέλα και Κρίστοφερ Γκαλιάρντι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στα «Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών» (PNAS) των ΗΠΑ, ανέπτυξαν ένα τεχνητό φύλλο που χρησιμοποιεί έναν καταλύτη για να διασπάσει, με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός, το νερό σε υδρογόνο και σε οξυγόνο.

Ιστορία της Χημείας στις Ισλαμικές Χώρες και Αλχημεία

Οι 'Αραβες και οι Πέρσες χρησιμοποίησαν με επιτυχία πρώτοι τις διάφορες ανακαλύψεις, που παρέλαβαν από τους Ινδούς, τους Κινέζους και τους Αιγύπτιους (πυρίτιδα, πυξίδα, χαρτί, άρδευση χωραφιών, αρώματα, χρωστικές ύλες, καλλιέργεια δένδρων) και τα μετέφεραν στην Ευρώπη, όταν κατέλαβαν την Ισπανία. Οι 'Αραβες και οι Πέρσες αλχημιστές δεν μετέφεραν απλώς γνώσεις από την Ανατολή, αλλά συνέβαλαν ουσιαστικά στη Χημεία, όπως και σε άλλες θετικές επιστήμες, μια εποχή (μεσαίωνας 700-1400 μ.Χ.), που στην Ευρώπη κυριαρχούσαν η δεισιδαιμονία και οι θρησκευτικές προκαταλήψεις. Εκείνες τις "σκοτεινές εποχές", ο ισλαμικός κόσμος ήταν αυτός που κράτησε τη δάδα της επιστήμης αναμμένη.

Ιστορία της Χημείας και Κινέζικος Πολιτισμός

Οι Ευρωπαίοι για πολλές δεκαετίες αγνοούσαν τη συνεισφορά του Κινέζικου πολιτισμού σε θέματα επιστήμης, αλχημείας και το γεγονός ότι στην Κίνα είχαν παρασκευασθεί χημικά υλικά πολύ πριν ακόμη ανακαλυφθούν στη Δύση.

'Οπως οι αλχημιστές στη Δύση έτσι και στην Κίνα οι αλχημιστές από αρχαιοτάτων χρόνων επεξεργάζονταν μέταλλα και χρησιμοποιούσαν βότανα, αρώματα και φυτικά σκευάσματα για ιατρικούς σκοπούς. Η Κινέζικη αλχημεία ήταν ένα μίγμα πρακτικών εφαρμογών και Ταοϊστικών δοξασιών για τις ιδέες της ισορροπίας και της αρμονίας. Επίσης, πολλές κινεζικές αλχημιστικές πρακτικές σχετίζονταν με την ολιστική προσέγγιση της παραδοσιακής Κινέζικης ιατρικής για την υγεία του ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ακόμη και ορυκτά και ανόργανα υλικά μπορούν να συμβάλλουν σε θεραπευτικές τεχνικές.

Η Χημεία κατά την Περίοδο των Ρωμαίων

Η συνεισφορά των Ρωμαίων στη Χημεία ήταν μάλλον περιορισμένη, αφού κυρίως ενδιαφέρονταν κυρίως για τις πρακτικές εφαρμογές των τεχνικών που ήδη ήταν γνωστές. Οι Ρωμαίοι φιλόσοφοι που συνέβαλαν κυρίως σε θέματα φυσικής και χημείας ήταν ο Λουκρήτιος και ο Πλίνιος. 

Ο Τίτος Λουκρήτιος Κάρος (Titus Lucretius Carus, 98-55 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ποιητής και φιλόσοφος. Διατύπωσε τα διδάγματα της επικούρειας φιλοσοφίας σε ένα μνημειώδες ποίημα 7.415 στίχων στη λατινική γλώσσα, το De Rerum Natura ("Περί της Φύσεως των πραγμάτων"), το μόνο γνωστό του έργο. Ο Λουκρήτιος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη μετάδοση των ελληνικών φιλοσοφικών ιδεών και ιδιαίτερα των ατομικών θεωριών του Επίκουρου και κατ' επέκταση των υλιστικών θεωριών του Δημοκρίτου.

 

Οι 'Ελληνες Αλχημιστές

Ως ο αρχαιότερος 'Ελληνας αλχημιστής αναφέρεται ο Ερμής ο Τρισμέγιστος (Λατ. Mercurius ter Maximus). Το πιο πιθανό είναι να πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο, μια ενσάρκωση θεότητας που συνδύαζε τον θεό των Ελλήνων Ερμή με τον σεληνιακό θεό των Αιγυπτίων Θωθ (Thoth), θεό-προστάτη των αστρολόγων και των αλχημιστών. Οι αλχημιστές του μεσαίωνα απέδιδαν στον Τρισμέγιστο Ερμή πλήθος ανακαλύψεων (γλώσσα, αλφάβητο, γεωμετρία, αριθμητική, ιατρική). Του απέδιδαν την τριπλή ιδιότητα του μέγιστου των φιλοσόφων, του μέγιστου των βασιλέων και του μέγιστου των ιερέων. Στον Τρισμέγιστο Ερμή αποδίδονται πολλά ελληνικά συγγράμματα της Ελληνιστικής Αιγύπτου που γράφηκαν κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Οι Αρχαίοι 'Ελληνες Φιλόσοφοι και η Συμβολή τους στη Χημεία

Η αρχαία Ελλάδα και ο πολιτισμός της είναι ασφαλώς η συνέχεια του πολιτισμού της αρχαίας Αιγύπτου με μια όμως πολύ μεγαλύτερη δυναμική. Οι αρχαίοι 'Ελληνες αξιοποίησαν πολλά από τα επιτεύγματα των Αιγυπτίων στις τεχνικές της μεταλλουργίας, της υαλουργίας, της βαφής υφασμάτων και των αρωματικών υλών. Οι τεχνικές αυτές ήταν ήδη εξαιρετικά εξελιγμένες και δεν χρειάστηκαν ουσιαστικά να προσθέσουν νέες βελτιώσεις ή κάποιες αλλαγές στις μεθοδολογίες.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

1. Η HYDROGEN ΥΔΡΟΓΟΝΟ 1766

Το όνομα προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ύδωρ και γίγνεσθαι. Δείχνει ότι από το στοιχείο αυτό μπορεί να γίνεται νερό (όταν αντιδρά με το οξυγόνο).

2. He HELIUM ΗΛΙΟ 1868

Από το όνομα του ήλιου, γιατί εκεί επισημάνθηκε με φασματοσκοπική μέθοδο για πρώτη φορά.

3. Li LITHIUM ΛΙΘΙΟ 1817

Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη λίθος = πέτρα, και πλάστηκε για να εκφράσει την ορυκτή, πέτρινη προέλευση του στοιχείου, σε αντιδιαστολή με τα άλλα αλκάλια (νάτριο και κάλιο),
που είχαν απομονωθεί από φυτικά προϊόντα.